Gecen Cuma burada epey yapgmur yagiyordu. Gunesi kresten aldim. Eve dogru yola koyulduk. Mehmet daha sonra gelecekti. Evin kapisina gelince anahtarimi evde unuttugumu farkettim. Bir yandan yagmur yagiyor, tabii burasi Turkiye degil, komsularla da cat kapi gidecek kadar samimi degiliz, ne yapacagimi sasirdim. Semsiyemiz de yok, islanmaya basladik. Aklima arkadaki bahcedeki gunes semsiyesi geldi. Eger arka bahceye girersek onun altina oturabilirdik. Bu arada tabii Mehmeti aradim, o da yola cikmisti bize kapiyi acmak icin. Neyse, evin arka tarafina gectik. Bahce kapisi tabii ki icerden acilabiliyor, disaridan degil. Boyu uzun olanlar icin bir yol daha var, citin uzerinden uzanip, kapinin kilidinin zincirini cekiyorsun, kapi kilitten kurtuluyor boylece aciliyor. Bunu denemeye karar verdim. Malum boy fakiri oldugumuz icin, benim bunu yapmam icin, citle epey bir hasir nesir olup birkac cimnastik hareketi yapmam gerekiyordu. Elimi citin ust kismina attim, bir yandan da tutunacak biryer ararken, elim biryere takildi ve bir aci hissettim. Elimi attigim yerde meger bir civi varmis, parmagimi boydan boya kesti. Bir yandan yagmus yagiyor bir yandan elim kaniyor, bir yandan Gunes aglamaya basladi kani gorunce. Annecigim nolur onu birseyle sar kanamasin sana birsey olmasin diyor ve agliyor. Ne yapacagimi sasirdim. Gunesin bu duygusalligina daha once hic sahit olmamistim. Ama gormeniz lazim, hickira hickira agliyor. Bana sariliyor, opuyor beni. Neyse bir mendil bulup sardim yarayi. Hala disaridayiz ama. Aklima otobusten indigimiz durak geldi. Orada oturulacak kapali bir yer vardi. Oraya gitmeye karar verdim. Gunesim elimden tuttu, birlikte oraya gittik, Mehmet gelinceye kadar yoldan gecen arabalari saydik, renkleri bilmeye calistik, o benim elimin kanadigini unuttu, ben de elimin acisini. Canim kizim benim, sen benim kucuk kelebegimsin sen benim herseyimsin... Sonunda kurtaricimiz geldi ve bize evimizin kapisini acti. Artik Gunes hergun evden cikarken bana, Anne anahtarini almayi unutma diye tembih ediyor. Ne guzel bir incelik degil mi, o kucucuk kalpten gelen ne guzel bir dusunce....

Canim kizim benim...

Aysegul

Bugun 29 Eylul 2008.

Arife gunu. Yarin Ramazan Bayramini kutlayacagiz. Herkesin bayramini tum iyi dileklerimle kutluyorum. Cok uzaklarda gurbet ellerde sevdiklerimizden ailelerimizden uzakta bayram gecirmenin buruklugu uzerimde iken, ve hepiniz tabii ki cok ozlemisken, bu sabah yine ise geldim. Bugunun arife oldugunu dusunurken, Feyzanin dun gece kizlarin  Samsuna gideli beri hergun sabah yeni birseyler giyip el optuklerini ve harclik bekledikleri hatirladim. Ve birden aklima cocuklugumun Ramazanlari ve bayramlari geldi. Bazi bayramlarda bir iki gun onceden Unyeye gittigimiz ve dedemle babannemle birlikte oruc actigimiz olmustu. Arife gunu tutulan orucun ardindan, hocanin ezan sesi tum koyu sarmasi ile birlikte biz sofra basina ususurken, babannem Ramazani yolcu etmeye giderdi. Soylece evin bahcesinden asagiya uzanan bayiri iner, icinden dualarini okur, Ramazani ugurlar ve eve geri donerdi. Yuzunde bu isi de bitirmis olmanin derin hazzi ile gelip otururdu sofraya babannem.

Kuzinede yaptigin o boregin tadi geldi damagima simdi. Dedem de hep sifa niyetine diye otururdu sofralara. Ikisini de sevgiyle aniyorum buradan.

Bu guzel gunde, Allah tum olmuslerimize rahmet eylesin.  Geride kalanlara da hayirli saglikli uzun omurler....

Sevgiyle kalin.

Aysegul

*Yorumları Oku...